Tegen negen uur verlieten we de haven van het eilandje Årø. De wind kwam uit westen tot noordwesten windkracht 3-4. Gisteravond en vannacht had het nog fors geregend, maar vandaag scheen de zon weer met af en toe een wolkje. De afstand van Årø naar Middelfart was slechts 18,5 Nm, zodat we zeilend geen haast hoefde te maken en dat was maar goed ook, want de vlagerige wind zwakte soms af tot windkracht twee. Ter hoogte van de westkant van de plaats Middelfart werden we door Corona ingehaald, een Duits zeiljacht dat op de motor voer. Even later moesten we de motor bijzetten. De wind was te zwak en de windstroom tegen bedroeg inmiddels meer dan twee knopen. Het kan hier ook behoorlijk stromen. Na de noordelijke uitloper van het eiland Funen te hebben gerond, kwamen we onder de oude spoorbrug door van de Kleine Belt, waar tevens ook een autoweg overheen gaat, en koersten we af op de jachthaven "Nyhavn 2" van Middelfart, waar we tegen half twee afmeerden. We werden opgevangen door een vriendelijke jonge havenmeester in een dinghy, die ons een mooie box toewees. De boxen van deze haven bestaan uit een steiger met palen en meerboeien, die om en om geplaatst zijn, zodat we met de spiegel aan de ene kant aan een paal en en aan de ander kant aan een meerboei lagen. Ook ingenieus was het automatiseringsbetaalsysteem gekoppeld aan de ligplaats. Elke box had een LED-bord. Groen was vrij, rood bezet en het LED-bordje begon groen-rood te knipperen, als deze bezet maar nog niet betaald was. De elektra was ook gekoppeld aan de ligplaats. Bij de betaalautomaat moest je dan ook het nummer van je ligplaats intoetsen en na betaling werd dan automatisch de elektra ook ingeschakeld en ging het desbetreffende LED-bordje uit. We hadden dit nog niet eerder gezien. Om twee uur maakten we een wandeling naar het centrum van Middelfart. Bij de haven was een cultuurcentrum gehuisvest in een modern gebouw. De stad Middelfart dateert van 1200 en telt ca. 15.000 inwoners. We bezochten eerst de St. Nikolai Kirche, waarvan het oudste deel in 1200 is gesticht en in latere eeuwen werd uitgebouwd. Ze waren in de kerk bezig met renovatiewerkzaamheden, zodat we maar een korte blik op het interieur konden werpen. In de omgeving van de kerk stond een aantal zeer oude vakwerkhuisjes. In één ervan was het museum Middelfart gehuisvest. Daarna voerde de wandeling ons naar de oude haven van Middelfart, waar vele oude klassieke zeilers lagen. Even later kwam er een Nederlandse Trawler, genaamd "Freedom" uit Warns, binnen gevaren en meerde naast een oud klassiek zeiljacht af. We raakten met de Nederlandse schipper en zijn Duitse vrouw in een leuk gesprek. De boot hadden zij ooit gekocht in Warns, maar woonden nu In Kappeln, waar we een week geleden vanuit Maasholm naar toe waren gefietst. Ook de boot lag in Kappeln aan de rivier Schlei. Zij waren echter nog nooit in deze streek bij Funen geweest. Ze hadden 40 jaar gezeild, maar wilden op een boot nu minimaal een half jaar varen en dat kon niet met een zeilboot vanwege het weer en de kou. Hun reisdoel voor dit jaar was het Götakanaal, maar dat was helaas vanwege de coronamaatregelen niet mogelijk. Als je in Zweden bent geweest en ziek wordt, dan vergoedt het Duitse ziekenfonds niet. Bovendien moet je in Duitsland ook nog eens twee weken in quarantaine. Na het leuke gesprek namen we afscheid en vervolgden onze wandeling door de gezellige winkelstraat richting onze boot. De zon was inmiddels uitbundig gaan schijnen, zodat we in de kuip onder onder onze zonnetent nog konden nagenieten van onze wandeling en het uitzicht op de haven. Even later kwam er een Noors zeiljacht binnen met een schipper als enige opvarende aan boord, die nogal moeite had om zijn boot in een box te krijgen. Maar een hulpje van de havendienst stapte bij hem aan boord om te assisteren en kwam alles toch nog goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten